Σύνδεση χωρίς συγχώνευση
Δεν ανήκω.
Και το λέω πια χωρίς φόβο, χωρίς άμυνα, χωρίς ανάγκη να εξηγήσω.
Δεν ανήκω σε ανθρώπους.
Δεν ανήκω σε σχέσεις.
Δεν ανήκω σε ρόλους, προσδοκίες, υποσχέσεις που δίνονται για να καλύψουν ανασφάλειες.
Και για πολλά χρόνια πίστευα πως αυτό σήμαινε μοναξιά.
Πως αν δεν ανήκω, δεν θα μείνω.
Πως αν δεν δεθώ μέχρι συγχώνευσης, θα χαθώ.
Μέχρι που κατάλαβα κάτι βαθύ, σχεδόν σωματικό:
Δεν ήρθα για να ανήκω. Ήρθα για να συναντιέμαι.
Η παλιά αφήγηση της αγάπης
Μεγαλώσαμε με μια αγάπη που έλεγε: «Είσαι δικός μου»
«Είμαι δική σου»
«Χωρίς εσένα δεν υπάρχω»
Μια αγάπη που μπερδεύει τη σύνδεση με την κατοχή.
Που εξισώνει το μαζί με το ίδιο.
Που βαφτίζει τη συγχώνευση ένωση.
Και κάπου εκεί, πολύ ύπουλα, η αγάπη αρχίζει να πνίγει.
Όχι γιατί δεν υπάρχει συναίσθημα.
Αλλά γιατί χάνεται ο εαυτός.
Σύνδεση χωρίς συγχώνευση
Η σύνδεση χωρίς συγχώνευση είναι ώριμη αγάπη.
Είναι αγάπη που δεν ζητά να σε μικρύνει για να χωρέσεις.
Ούτε να σε διαλύσει για να μη φύγεις.
Είναι το «σε βλέπω» χωρίς το «σε χρειάζομαι για να υπάρχω».
Είναι το «είμαι εδώ» χωρίς το «μείνε όπως σε θέλω».
Συναντιόμαστε όταν:
- στέκομαι ολόκληρη απέναντί σου
- και στέκεσαι κι εσύ ολόκληρος απέναντί μου
χωρίς να ζητάμε ο ένας να γίνει καταφύγιο των φόβων του άλλου
Η συνάντηση θέλει δύναμη.
Γιατί προϋποθέτει ότι αντέχω να είμαι εγώ, ακόμα κι αν εσύ είσαι αλλιώς.
Όταν δεν ανήκω, δεν χάνω
Υπήρξαν στιγμές που φοβήθηκα.
Που ένιωσα πως αν δεν κρατηθώ, αν δεν γαντζωθώ, θα χαθεί η σύνδεση.
Κι όμως…
Όσο λιγότερο ανήκα, τόσο πιο αληθινά συναντιόμουν.
Γιατί όταν δεν ανήκεις:
- δεν θυσιάζεις τη φωνή σου για να κρατήσεις την γαλήνη
- δεν παίζεις ρόλους για να μη σε απορρίψουν
- δεν μικραίνεις την επιθυμία σου για να μην τρομάξεις τον άλλον
Και τότε η αγάπη δεν είναι φυλακή.
Είναι χώρος.
Ο έρωτας που αναπνέει
Ο έρωτας δεν πεθαίνει όταν υπάρχει χώρος.
Πεθαίνει όταν δεν υπάρχει αλήθεια.
Ο έρωτας θέλει:
- δύο ανθρώπους που μπορούν να απομακρυνθούν χωρίς να εξαφανιστούν
- δύο σώματα που επιλέγουν, όχι που κρατιούνται από φόβο
- δύο ψυχές που συναντιούνται ξανά και ξανά — όχι από ανάγκη, αλλά από επιθυμία
Η συνάντηση έχει παλμό.
Η συγχώνευση έχει ακινησία.
Δεν ανήκω. Και αυτό είναι ελευθερία.
Σήμερα μπορώ να πω: Δεν ανήκω σε σένα.
Και γι’ αυτό μπορώ να σε αγαπήσω αληθινά.
Γιατί δεν είμαι εδώ από φόβο.
Είμαι εδώ από παρουσία.
Δεν είμαι εδώ για να καλύψω κενά.
Είμαι εδώ για να συναντήσω έναν άνθρωπο.
Κι αν κάποτε οι δρόμοι μας αλλάξουν,
θα ξέρω πως δεν χάθηκε η αγάπη —
απλώς ολοκληρώθηκε μια συνάντηση.
Επίλογος
Η αγάπη που ανήκει φοβάται.
Η αγάπη που συναντιέται εμπιστεύεται.
Και κάπου ανάμεσα στο εγώ και στο εμείς,
γεννιέται κάτι πολύ πιο ζωντανό:
Δύο ελεύθεροι άνθρωποι που επιλέγουν να είναι μαζί.
Όχι γιατί πρέπει.
Όχι γιατί δεν μπορούν αλλιώς.
Αλλά γιατί, αυτή τη στιγμή, η συνάντηση είναι αληθινή.
