Για την ελευθερία, τη δέσμευση και το σώμα
Κάποτε πίστευα ότι αν καταφέρω να καταλάβω πού ανήκει ο καθένας,
θα ξέρω και πώς να σταθώ δίπλα του.
Ότι οι άνθρωποι χωρούν σε γενιές, σε ρόλους, σε λέξεις.
Ότι κάπου υπάρχει μια ταμπέλα που εξηγεί
γιατί κάποιος μένει
και γιατί κάποιος φεύγει.
Μου είπαν κάποτε ότι πρέπει να σοβαρευτώ.
Όχι σαν επίθεση.
Σαν κάτι αυτονόητο.
Και εκείνη τη στιγμή δεν ένιωσα αντίσταση.
Ένιωσα το σώμα μου να μαζεύεται,
σαν να του ζητούσαν να διαλέξει
ανάμεσα στην ελευθερία και στη δέσμευση.
Μεγαλώνοντας, άρχισα να καταλαβαίνω πως δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για να ανήκουν.
Κάποιοι είναι φτιαγμένοι για να κινούνται ανάμεσα.
Από τότε παρατηρώ τους ανθρώπους
όχι από αυτά που λένε,
αλλά από το πού σφίγγονται
όταν τους ζητάς να μείνουν.
Για πολύ καιρό νόμιζα ότι το δίλημμα ήταν απλό.
Ή ελεύθερος ή δεσμευμένος.
Ή μέσα ή έξω.
Ή σοβαρός ή ανέμελος.
Κι όμως, κάθε φορά που προσπαθούσα να σταθώ καθαρά στη μία πλευρά, κάτι μέσα μου αντιδρούσε.
Όχι με φωνή.
Με σφίξιμο.
Με ένα βάρος χαμηλά στο σώμα, σαν να του ζητούσαν να κόψει ένα κομμάτι του για να χωρέσει.
Άρχισα τότε να παρατηρώ.
Όχι να αναλύω — να παρατηρώ.
Πώς κάποιοι άνθρωποι μιλούν για τη δέσμευση σαν να μιλούν για ευθύνη που πρέπει να αντέξουν.
Και πώς άλλοι μιλούν για την ελευθερία σαν να είναι τρόπος να μη χρειαστεί να μείνουν πολύ.
Και κάπου εκεί κατάλαβα κάτι απλό και δύσκολο μαζί:
δεν φοβόμαστε όλοι τα ίδια πράγματα.
Κάποιοι φοβούνται να δεσμευτούν γιατί έμαθαν ότι η δέσμευση σημαίνει βάρος.
Κάποιοι φοβούνται να είναι ελεύθεροι γιατί έμαθαν ότι η ελευθερία σημαίνει μοναξιά.
Κι υπάρχουν κι εκείνοι — ίσως περισσότεροι απ’ όσο νομίζουμε —
που δεν φοβούνται ούτε το ένα ούτε το άλλο,
αλλά φοβούνται να διαλέξουν μόνο ένα.
Γιατί το σώμα τους ξέρει πως η ζωή δεν είναι μονολεκτική.
Σε αυτές τις συναντήσεις — τις πιο ήσυχες, τις πιο αληθινές — δεν συμβαίνει κάτι θεαματικό.
Δεν υπάρχουν μεγάλες δηλώσεις.
Υπάρχουν μικρές στιγμές κατανόησης.
Ένα βλέμμα που κρατά λίγο παραπάνω.
Μια σιωπή που δεν χρειάζεται να γεμίσει.
Μια ελευθερία που δεν φεύγει.
Μια δέσμευση που δεν σφίγγει.
Και τότε έρχεται η ερώτηση, όχι σαν σκέψη αλλά σαν αίσθηση:
Μπορώ να μείνω εδώ όπως είμαι;
Όχι καλύτερος.
Όχι πιο έτοιμος.
Όχι πιο “σωστός”.
Απλώς παρών.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο δύσκολο σημείο της συνύπαρξης.
Όχι το αν θα μείνουμε ή αν θα φύγουμε.
Αλλά αν μπορούμε να υπάρξουμε χωρίς να μικρύνουμε τον εαυτό μας για να χωρέσουμε σε μια απόφαση.
Υπάρχουν σχέσεις που δεν ήρθαν να μας δώσουν απαντήσεις.
Ήρθαν να μας μάθουν πώς είναι να στεκόμαστε στο ενδιάμεσο,
χωρίς να βιαζόμαστε να το ονομάσουμε.
Και ίσως αυτό το ενδιάμεσο — όσο άβολο κι αν είναι —
να είναι το πιο ζωντανό σημείο που έχουμε αγγίξει.
Δεν ξέρω αν όλα αυτά οδηγούν κάπου συγκεκριμένα.
Ξέρω μόνο ότι με έμαθαν να ακούω το σώμα μου πιο προσεκτικά.
Να ξεχωρίζω πότε η ελευθερία είναι ανάσα
και πότε είναι φυγή.
Πότε η δέσμευση είναι χώρος
και πότε γίνεται βάρος.
Ίσως κάποιοι άνθρωποι να μην ήρθαν στη ζωή μας για να πάρουν θέση.
Ήρθαν για να μας μάθουν πώς είναι να στεκόμαστε
χωρίς να προδίδουμε τον εαυτό μας.
Και αυτό, για μένα, είναι αρκετό.
