Για τη μοναξιά, την πείνα για σύνδεση και την αγάπη που δεν μας καταναλώνει — αλλά μας επιστρέφει στον εαυτό μας.
Γιορτές…
Και κάτι μέσα μας σφίγγει.
Όχι πάντα με λέξεις.
Πιο πολύ σαν αίσθηση στο στήθος.
Σαν ανάγκη για επαφή. Για ζεστασιά. Για κάποιον «εδώ».
Οι γιορτές έχουν αυτό το περίεργο:
μεγεθύνουν ό,τι ήδη υπάρχει.
Τη χαρά, αλλά και το κενό.
Την επιθυμία, αλλά και τη μοναξιά.
Και κάπου εκεί, πολλοί άνθρωποι πιάνουμε το κινητό.
Όχι από περιέργεια. Από ανάγκη.
Για να νιώσουμε ότι ανήκουμε.
Ότι μας βλέπουν.
Ότι κάποιος μας διαλέγει.
Αν νιώθεις έτσι, δεν τρέχει κάτι με εσένα.
Είναι ανθρώπινο.
Αλλά ας σταθούμε λίγο εδώ.
Γιατί αυτό που συμβαίνει
δεν είναι ακριβώς αυτό που νομίζεις.
Φαντάσου αυτό.
Έχεις μέρες να φας.
Το σώμα σου πονά από την έλλειψη.
Ζητά τροφή. Ζητά ανακούφιση.
Μπαίνεις σε ένα μαγαζί γεμάτο φαγητό,
αλλά όλα είναι κατεψυγμένα.
Συντηρημένα.
Όμορφα απ’ έξω.
Άδεια από ζωή.
Αν πεινάς πολύ, θα τα φας.
Θα αγνοήσεις την ημερομηνία λήξης.
Θα αγνοήσεις ότι δεν έχουν γεύση.
Ότι είναι παγωμένα.
Ότι μετά θα σε πονέσουν.
Γιατί η πείνα μπερδεύει τα πάντα με την τροφή.
Κάπως έτσι λειτουργεί και η συναισθηματική πείνα.
Τη στιγμή που αλλάζει κάτι μέσα σου,
ο κόσμος έξω — και ειδικά τα social media —
αρχίζει να σου σερβίρει ό,τι λαχταράς:
παλιές αγάπες,
καινούριους πειρασμούς,
υποσχέσεις για «τον έρωτα της ζωής σου»,
λόγια για αδελφές ψυχές,
φράσεις γεμάτες ένταση και νόημα.
Και ξαφνικά,
βρίσκεσαι πάλι στους διαδρόμους.
Αρπάζεις ό,τι υπάρχει,
όχι γιατί σε θρέφει,
αλλά γιατί ο πόνος μοιάζει αφόρητος.
Κι εδώ έρχεται η άβολη αλήθεια:
Η αγάπη μέσα στην οποία χάνεσαι
δεν είναι αγάπη.
Είναι σύμπτωμα.
Η ένταση δεν είναι οικειότητα.
Η χημεία δεν είναι ασφάλεια.
Μπορεί να μοιάζει ρομαντικό για λίγο.
Αλλά δεν μεταμορφώνει.
Γιατί η αληθινή αγάπη
δεν θα σου ζητήσει ποτέ
να εγκαταλείψεις τον εαυτό σου.
Θα σου ζητήσει να επιστρέψεις
στην ουσία σου.
Κι αν το νευρικό σου σύστημα έχει μάθει μόνο τον έρωτα-φαστφουντ, μια αγάπη απαλή, σταθερή, θρεπτική θα σου φανεί βαρετή.
Ίσως και λάθος.
Γιατί το σώμα — ανεξαρτήτως φύλου —
μαθαίνει να επιβιώνει με τον τρόπο που κάποτε χρειάστηκε.
Άλλος γεμίζει τη σιωπή με δουλειά.
Άλλος με σχέσεις.
Άλλος με ένταση.
Άλλος με το «τουλάχιστον κάποιος είναι εδώ».
Όμως το μοτίβο είναι κοινό.
Όταν το μέσα μας, που θέλει να το αγαπήσουν,
λιμοκτονεί,
διαλέγουμε το κατεψυγμένο:
τη γρήγορη σύνδεση,
τη γνώριμη τοξικότητα,
τον άνθρωπο που καθρεφτίζει την πείνα μας
— όχι την καρδιά μας.
Και τα social media μυρίζονται από μακριά και ‘εκμεταλλεύονται’ αυτή την πείνα.
Γι’ αυτό αν θέλεις άκουσε με… (επειδή το βιώνω κι γω)
Δεν είσαι μόνη.
Δεν είσαι μόνος.
Είσαι πεινασμένος για αγάπη.
Και υπάρχει διαφορά.
Πριν τρέξεις ξανά
στον διάδρομο με τα κατεψυγμένα,
στάσου.
Πάρε μια ανάσα.
Κάτσε με τον εαυτό σου.
Μαγείρεψε το γεύμα
που ήδη σε περιμένει στην κουζίνα σου:
την παρουσία σου,
την αναπνοή σου,
την επιθυμία σου,
την αλήθεια σου.
Άσε την πείνα
να γίνει πρόσκληση
να στραφείς προς τα μέσα,
όχι παγίδα.
Γιατί αν θυμηθείς
ότι υπάρχει τροφή στο δικό σου σπίτι,
υλικά που σε περιμένουν, ένα γεύμα που μπορείς να ετοιμάσεις μόνος σου, τότε δεν αρρωσταίνεις.
Θρέφεσαι.
Το ίδιο ισχύει και για την αγάπη.
Η αρχαία σοφία, οι μυστικιστές, οι ποιητές,
όλοι είπαν το ίδιο πράγμα:
Η αγάπη δεν είναι κάτι που κάνεις.
Είναι κάτι που γίνεσαι.
Η αγάπη δεν είναι κάτι που φτιάχνεις.
Είναι αυτό που σε φτιάχνει.
Και οι γιορτές το μεγεθύνουν αυτό.
Είναι οι μέρες που ο πόνος ανεβαίνει
και λέει: «Δεν θέλω να είμαι μόνος».
Αλλά η αλήθεια πίσω από τον πόνο είναι:
«Δεν ξέρω ακόμα πώς να είμαι με τον εαυτό μου»
Και η αληθινή αγάπη
ξεκινά εκεί.
Όχι με τον άλλον.
Αλλά με μένα.
Ίσως έτσι προστατεύει κανείς τον εαυτό του από το να διαλέξει έναν σύντροφο που δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια αποφυγή, ένα προσωρινό placebo, μια γρήγορη απόδραση από το κενό.
Και ίσως, αυτό να είναι η αρχή
του να επιλέγουμε επιτέλους
τον εαυτό μας.
